Hier het begin van een mogelijkheid om de lokale bevolking daar in contact te brengen met de westerse klanken. Voor die mensen is Brazilië de wereld; de voorzieningen zijn daar beneden de maat. Ooit was Fortaleza een welvarend vissersdorp, totdat de oorspronkelijke bewoners landinwaarts werden gedreven, ten gunste van de toeristenindustrie. Dit project biedt de mensen de kans om zich op muzikaal gebied, met een vrolijke noot, te ontwikkelen. Ik verwacht dat het voor die mensen samba voor en bossa nova na is, de enige stijlen die ze kennen. Misschien leidt de muziek die we daar gaan maken wel tot een aardige combinatie van Braziliaanse samba en westerse rockmuziek. Die verwachting heb ik wel en ik hoop daar veel swingende mensen aan te treffen. Ik denk dat daar bijzondere dingen uit gaan komen.

geselecteerd als gefixeerd bericht is a post from robinopreis.web-log.nl.

Na weer de hele dag gerepeteerd te hebben en om half zes ´s avonds in het donker thuis te zijn gekomen, besloten we andermaal vandaag te gaan zwemmen. Althans ik ging andermaal. The Guys waren vanochtend nog wat slapjes in de benen en besloten een kwartiertje langer te blijven liggen, want ze hadden twee zelfgemaakte caiperinha´s gedronken gisteravond. Oeoeoehhhh.. Ik ben de jongste hier en dat is te merken, hoor!! Sorry, guys! Anywho… Na het zwemmen hebben we uit pure luiheid (hier pak ik mijn moment!) gegeten in een tentje naast het internetcafe. Gevulde pannenkoeken, of zo. Wat het ook was, het was niet genoeg. Maar goed. Na het eten dus even geinternet. Na het internetten hadden we besloten te gaan stappen, omdat we de volgende dag toch pas rond (erg rond; zie ook volgende dag) 13h zouden gaan repeteren. En hier kwam de bewustwording van vandaag!

In het begin gaat het nog. Nadat Joris bijna werd doodgereden door een een of andere malloot, auto´s hebben hier, geheel ondanks verkeersregels, absolute volmacht op de weg (ook op de stoep, trouwens; iets om ernstig rekening mee te houden hier!) kwamen we terecht in een deze keer volledig lege Sambrasil. Maar we wilden hier volgende week graag spelen om geld te verdienen voor de brazilianen, dus wat doe je… je loopt naar binnen, bestelt een drankje, gaat zitten kijken naar het sambaduo, gitarist en zanger, die ons vervolgens na een aantal liedjes aanbieden even een mopje te spelen. Peter begint op gitaar. Jezus, wat een heavy motherfucker!! Vervolgens kriebelt het na een verjazzte versie van Amsterdamse Grachten ook bij Joris in zijn onderbuik en zingt het volgende rondje mee. Geloof het of niet: Suzie Q. Als afsluiter van de set besloten ze de akoestische versie van I Feel Good te spelen. Maar he, die kan Ernst ook spelen op gitaar. Nou, wat toevallig. Errug gezellig allemaal, maar we zijn natuurlijk niet in Brazilie om in een volledig lege tent te gaan spelen voor niks. Ik bedoel, eigen vermaak doen we niet aan hier!! Dus op naar de club, welke de club van absolute bewustwording zou worden deze avond. Ik bedoel, ik had al wel lichtelijk een vermoeden, maar….

Loop je een discotheek binnen, heb je in de rij al oogcontact met een niet onaantrekkelijk meisje. Die kom je, natuurlijk, geheel toevallig 5 minuten later weer tegen en ze raakt met je aan de praat. Zo gaat dat hier. Hier wel… Alles prima. Ze vond mijn haar mooi en mijn ogen. Dat is natuurlijk altijd leuk om te horen van onbekende mooie vreemde vrouwen die uit zijn op seks. Dus ik recht met een vriendelijk lachend gezicht weer mn rug, ze was wat kleiner dan ik, en zie aan mijn rechterkant twee mooie vrouwen mij wenken om mijn lange haren. En toen ik toen helemaal in de lach schoot en richting mijn vrienden, The Guys, keek die links van mij stonden, bleken ook hier twee niet onaantrekkelijke meiden in mijn blikveld te staan die ronduit naar het meisje wezen die met mij stond te ´praten´, want zo gaat dat hier, en maakten een door de keel hak gebaar om mij vervolgens geheel charmant en vrouwelijk duidelijk te maken door middel van lichaamstaal dat ik ook bij hen wel seks zou kunnen krijgen. Wat de prijs uiteindelijk zou zijn geweest die ik daarvoor zou moeten hebben  betalen, letterlijk of figuurlijk, zal voor altijd een mysterie blijven. Maar als blanke west europeaanse echte kerel (natuurlijk..), ben je gewoon het geile wijf van Nederland in Brazilie. (Bemerk hier de bewustwording!) Wel speelde er een super uber nano geile sambaband deze avond. Dus vervelen zat er voor ons weer niet in vandaag. Verdomme!

Dag neegun is a post from robinopreis.web-log.nl.

Hier weer een filmpje van Robin vanuit Brazilië!
Have fun!!
xx Claudi

Download filmpje_brazili.mov

En nog een filmpje! is a post from robinopreis.web-log.nl.

Trouwens.. de oude foto’s zijn plots verwijderd van de site. Ik denk dat iedereen ze ondertussen wel heeft gezien. Waarschijnlijk zijn ze verwijderd door een verandering van het systeem van web-log. Sorry! x Claudi

Nog meer foto’s is a post from robinopreis.web-log.nl.

Terwijl de ramen werden geplaatst hadden wij een uitje naar een capoeira/circus/daycare/bijles schooltje in Palmeiras, de buurt waar ons project over gaat. En ik kan jullie wel vertellen, dat was indrukwekkend. Het schooltje staat in het armste gedeelte van Palmeiras en dat is arm. Maar, waar mijn verwondering steeds weer opnieuw naar uit gaat, de mensen en de kinderen waren stuk voor stuk vrolijk, goed gehumeurd en vol drive om bij te brengen of om bijgebracht te worden. Ongelooflijk! Alle groepen hadden een stukje van hun discipline ingestudeerd om aan ons te laten zien. Zo was er een groepje jonge jongens die een capoeira act deden, echt te gek!! Twee meisjes deden een toneelactje op een liedje. Ze playbackten de tekst en beelden die uit. Blijkbaar ging het over een stel dat ruzie kreeg om een reden die ik door al mijn verbazing helemaal niet heb meegekregen. Ja, het liedjes wel in het Engels… Ook waren er nog drie meisjes die een dansstukje hadden ingestudeerd. Een street/showdance achtig dingetje. Heel leuk. De laatste twee dingen hebben ze toen het programma afgerond was nog maar eens herhaald uit repetoirgebrek, denk ik. Maar het was wel heel erg schattig. Het stierf van de hele kleine kinderen, waarover je nog eens kunt verbazen. Zo was er een heel klein jongetje die gedurende de hele showcase  vooraan op een heel klein stoeltje zat. Hij zag er nog zo lief, klein, onschuldig en incapabel uit. Totdat ie vanuit het niets met een capoeira-rol van zijn kruk af rolde en netjes weer op zijn voetjes terecht kwam om vervolgens weer in volledige onwetendheid van de grote boze wereld om hem heen verder te gaan spelen. Binnen werd ons het een en ander uitgelegd door een vrijwillige leraar die daar werkt om kinderen bij te staan die in het reguliere onderwijs niet goed mee kunnen komen. Hij vertelde over het initiatief, het schooltje, waar het voor staat, wat hun visie is, enz… etc… Verder naar achteren lagen wat hele kleine kinderen, ook wel baby´s genoemd, die daar de dag in een hangmat spenderen, omdat hun alleenstaande moeder toch geld moet verdienen. Kortom, heel indrukwekkend allemaal. En als je het gebouwtje en de muren om de speelplaats ziet… armoediger dan armoedig overhangen met al lang versleten tapijten, vlaggen en dergelijke. Hier heb ik voor het eerst water uit de kraan gedronken maar al wel gefilterd was (regulier water uit de kraan mogen we niet hebben, vanwege de slechte zuivering ervan). Het smaakt een beetje als zwembadwater, maar dan twee keer zo sterk. Want het zuiveringsproces bestaat hier gewoon uit het scheiden van het rioolwater en het toevoegen van chloor. Alweer kortom, heel indrukwekkend allemaal…

Eenmaal thuis hebben we met z´n allen nog even gezwommen. Daarna aardappelpuree met witte kool en tonijn gegeten. Want hé, zo vaak ben je niet in Brazilie! Na het eten hebben we ´s avonds nog wat gedronken thuis en zijn toen moe, maar weer zeer voldaan naar bed toe gegaan.

Tot morgen…

Dag eight is a post from robinopreis.web-log.nl.

Hoi!
Hier zijn weer een aantal foto’s. Je kunt ze groter zien door er op te klikken.
Liefs Claudi

Armoedige sportschool van Elizangela.   

Adiano met zijn tong door een vissekop.

Buurjongetje

Lief oud vrouwtje van een bierwinkeltje.         

Rock’nrollface   
Robin & the gang of Palmeiras.

8888888******************************************************************************
Hier ook nog een filmpje:
Download filmpje_meisje_brazil.mov
Als je m niet kan bekijken door er op te klikken moet je m even opslaan.
Dan moet het als het goed is lukken.
Veel kijkplezier

Meer foto’s is a post from robinopreis.web-log.nl.

ik heb gehoord dat je iedere dag even mijn website komt checken. Wat leuk!!! Hier gaat alles op rolletjes. Er wordt ontzettend goed voor ons gezorgd. Alles wordt er aan gedaan om ons functioneren hier zo gemakkelijk mogelijk te maken. Met vervoer, informatie. Vandaag hadden we een dagje vrij. Best saai eigenlijk een dag vrij. We doen eigenlijk niks nuttigs dan. Behalve boodschappen doen en onze oma´s berichtjes sturen.

Nou, we zijn inmiddels alweer over de helft van deze zeer bijzondere ervaring. Ik zal je zoveel mogelijk komen vertellen zo gauw ik weer in Coevorden ben. We hebben een gigantische bende met foto´s die ik na verloop van tijd allemaal op cd krijg. Dan laat ik je die t.z.t. ook zien. Een aantal staan al op de site, maar dat zijn maar een paar. Claudi zet als het goed is er nog een paar bij op een dezer dagen.

Hou je taai!!

Dikke kus vanuit Palmeiras, Fortaleza, Brazilie,

Robin

Hoi oma is a post from robinopreis.web-log.nl.

Want het was al middag en we moesten nog boodschappen doen. Zoals al eerder gezegd, iedere actie is een missie hier! Tijd is iets waar niemand zich druk over maakt en wat ook nooit als pressiemiddel zou kunnen worden gebruikt. Dus moet je zelf op tijd alles voor mekaar zien te hebben.

´s Avonds avond eten gemaakt. Nee, mam. Ik niet! Ik was af. En na een paar uurtjes geouwehoer aan de keukentafel is het al weer tijd om naar bed te gaan.

Tot morgen.

Dag 6 is a post from robinopreis.web-log.nl.

Eindelijk aangekomen, vergeet je de rit toch alweer snel… wat een goddelijke omgeving. Een buitenhuis waar een Nederlander nog trots op zou kunnen zijn aan een zoetwater meer. Prachtige villa´s en hotels aan de overkant (+/- 400 mtr) van waarschijnlijk de plaatselijke maffia/politieagenten, hadden we bedacht. En ik denk niet dat we heel erg ver van de waarheid zitten wat dat betreft. Allemaal groen in de omgeving. Als je halfweg de overkant voer met de kano dan zag je links de duinen al liggen, waarachter de oceaan dus ligt. En tot overmaat van ramp… het water was ook nog eens warm!!!

Ik zou meedoen met de vooropgezette pre wk finale Brazilie-Nederland. Maar die had ik gemist, omdat ik even aan het meer op een muurtje was wezen kijken. Absorberen, enigzins de situatie proberen te verwerken, relativeren en schrijven. Gedurende de rest van de ochtend hebben we veel gezwommen met de brazilianen. Je moet je voorstellen dat zwemmen iets bijzonders is voor hen. In hun wijk ligt geen grote plas met water en daarbuiten komen ze in principe nooit.

12h. Lunch bij een tentje 30 sec. met de auto hiervandaan… Dat zal wel weer rijst met bonen, spaghetti en sla met afwasmiddel worden. En ja, hoor. Het was rijst met bonen, spaghetti en sla met afwasmiddel. Maar ook wat kommetjes kip en schalen met vis. En dat was goed te eten! Deze lunch werd door de brazilianen aangegrepen om een aantal van ons in te wijden in de scheldcultuur van Brazilie. Ze lieten ons dingen zeggen tegen anderen in de groep en lagen dan vervolgens niet volledig, maar echt volledig dubbel van het lachen. Natuurlijk krijg je de situatie dan ook andersom en komen de nederlandse scheldwoorden er ook aan te pas. Wat een lol!!! Na de lunch zijn we teruggegaan naar het huis.  Eigenlijk hebben we vanaf toen tot het moment van vertrek alleen maar muziek gemaakt. Veel samba´s, natuurlijk. Maar ook veel westerse muziek van tien jaar geleden, die ze best kennen daar.

De terugreis zat ik naast Elizangela. De braziliaanse regeltante in Palmeiras, Black Angel in mijn hoofd. Van Arjen had ik gehoord dat alleen hij bij haar thuis mocht komen van de organisatie. De reden hiervan vond ik schokkend. Het moet zo´n armoede zijn bij haar thuis, dat ze liever niet heeft dat iedereen daar binnenkomt. En volgens Arjen was het echt het armste van het armste, ook nog in de wijk Palmeiras waar, geloof me, je de levensstandaard als arm kunt omschrijven!! En dan kan ik alleen maar eindeloze waardering opbrengen als je ziet waar ze vandaan komt en hoe ze in het leven staat. Hard werken, verantwoordelijkheid nemen, altijd goed gehumeurd… Een inspiratiebron voor velen hier!!

´s Avonds zijn we wezen stappen in het toeristencentrum van Fortaleza. Heel aparte ervaring. Proppers (lees: te mooie vrouwen!), schreeuwende vrouwen op straat om uiteenlopende reden; mijn lange haar, promoten van het restaurant waar ze voor staan, onze blanke huiden, hoeren (lees: bloedmooie vrouwen en ´vrouwen´). Maar we hielden ons kranig staande en zonder bestolen te zijn kwamen we aan bij een gezellig ogende sambabar, Sambrasil genaamd. Je verzint het niet! De avond eindigde te gek naar een aantal carperienja´s (niet opzoeken!). Lekker spul, maar duf within an instant!! Wel hebben we nog om het telefoonnummer van de eigenaar gevraagd, omdat we dachten dat we hier wel eens zouden kunnen spelen met de brazilianen. Vanavond speelde de vaste huisband hier.. echt goeie band!! Maar zoals gezegd, duf within an instant…

Dus welterusten!!

Dag vijf is a post from robinopreis.web-log.nl.

Na de repetitie wilden Ernst, Joris, Ellister en Peter graag even naar de kapper. Elizangela, wie anders, had een afspraak gemaakt met een vlakbij. Toen de Paolo en Adriano hoorden dat we daar naartoe gingen, barstten ze bijna in tranen uit van het lachen. De man was homo. Daar aangekomen, de tijd tussen het einde van de repetitie en het vertrek richting kapper was ongeveer vijf kwartier, bleek de man van buiten zijn zaak inderdaad homo. De enige in de wijk Palmeiras met geblondeerde uiteindes van z´n krulletjes. Maar goed. Prijs p.p. 5 reaal (+/- 2 euro), behalve voor Ellister, want zei is een vrouw. Zij moest 10 reaal betalen. De redenatie is daar dat vrouwenkapsels langer duren dan mannenkapsels. Swa. Maar dan moet je er ook langer over doen!!! Ernst duurde anderhalf uur, Joris duurde ruim een uur, Peter kon niet meer, omdat het inmiddels tijd was om naar huis te gaan (het werd al donker), en Ellister was in 20 minuten klaar!!! Zet maar weg m´n bord macaroni.

Tijdens het wachten op Ernst, Ellister en Joris ben ik met Elizangela meegelopen naar haar sportschool. Zat aan de achterkant van het blok waar de kapper ook in zat. Toen ik haar onderweg daar naartoe quasi uit de gein vroeg of ik als blanke hier ook neergeschoten zou worden (je proeft namelijk helemaal niets van een agressieve sfeer hier), zei ze heel ontspannen: `nee, want ik ben bij je`. Slik. Ik hoopte meer op een antwoord als: nee, hoor. Maar dat zat er dus niet in. Eenmaal aangekomen bij de sportschool werd ik eerst voorgesteld aan de eigenaresse. Daarna kreeg een tour door het gebouw. Dat wil zeggen een benedenruimte van ongeveer 20 mtr bij 10 mtr met enkel apparaten die met ducked tape aan elkaar zitten, en een bovenverdieping die zeker de helft kleiner is, met een paar spiegels aan de wand waar ze in kijken als ze op een volledig onverantwoorde manier met gewichten aan het fitnessen zijn. In Nederland zou een tent als deze onmiddelijk opgedoekt worden op allerlei punten. Tot de veiligheid van het gebouw aan toe!!

Toen de jongens eindelijk geknipt waren, zijn we naar huis gegaan. We barstten inmiddels allemaal van de honger en begonnen thuis ook direct aan de maaltijd. Na de maaltijd hebben geouwehoerd tot 1 uur ´s nachts onder het genot van door ons zelfgemaakte caiperinha´s (probeer het nu eens op te zoeken..). Fijn spul waar je heerlijk op kunt slaaaaaaaaaapen!!

Day seven is a post from robinopreis.web-log.nl.